Anadolu'da 700 yıl önce bir ozan yaşadı: Yunus Emre.
O zamanlar insanlar birbirine kızıyor, savaşıyor, ayrışıyordu. Yunus ise hep sevgiden konuştu.
"Yaratılanı sev, Yaratan için," derdi. Zengin, fakir, Türk, Rum, kim olursa olsun — herkese eşit bakardı.
Şiirlerini Türkçe yazdı. O zamanlar bilginler Arapça ve Farsça yazardı. Yunus ise "Halk anlasın" diyerek kendi dilinde konuştu.
Şiirleri o kadar güzeldi ki yüzyıllar geçti, dil değişti ama şiirleri hala okunuyor.
"İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir" dedi. Kendini tanıyan, dünyayı tanır.
Bugün Yunus'un şiirleri düzinelerce dile çevrildi. O, Anadolu'nun kalp sesi.